maandag 11 juni 2012

Weingut 1 - Me262 Factory

Weingut 1 ofwel Wijngaard 1 bij het stadje Mühldorf am Inn.

Door de constante bombardementen van de geallieerden op infrastructuur en fabrieken was Duitsland genoodzaakt oplossingen te vinden om de vraag voor oorlogsmateriaal te kunnen realiseren.

Meer en meer kleine fabriekjes werden op het platteland gevestigd die alleen nog maar halffabricaten maakten. De assemblage van het geheel vond plaats als alle onderdelen bij elkaar gebracht werden.

Hierdoor werd het lastiger om in één maal een productieproces te verstoren door het bombarderen van een "hoofd" fabriek.
Naast deze mannier van werken, werden vele fabrieken naar de ondergrond verplaatst.
Er werden tunnels uitgehouwen en hele fabrieken ondergronds opgezet, waarin bijvoorbeeld V2 raketten gemaakt werden.

Nieuwe technieken en een verhoogde vraag naar oorlogsmaterieel vroeg om zeer grote ondergrondse locaties. Uithouwen van grotten is een hels en traag karwei, dus de ingenieurs van Organisation Todt kwamen met een oplossing. Er werden fabrieken bovengronds gemaakt en daarna bedolven onder een laag aarde.
Volledig gecamoufleerd konden de productieprocessen ongestoord voortgaan.



Eén van deze locaties is Weingut 1 bij Mühldorf am Inn.
Hier werd een fabriekshal gebouwd van 400 meter lang, 85 meter breed en 32 meter hoog.
Er werd een bijna halve bol gravel (grond met kiezels) opgeworden waarop een 2 meter dikke laag gewapend beton werd aan gebracht. Dan werd de gravel onder het beton afgegraven en er werd zelfs nog dieper afgegraven dan het maaiveld (grondniveau). Wel 19 meter dieper waardoor de 32 meter hoogte bereikt werd voor de productie van Duitslands nieuwste straaljager; de Messerschmitt Me262.

De werkers kwamen uit Dachau, en omliggende kampen en leefde o.a. in een woudkamp in het bos.
Kleine houten hutje, met een laag aarde voor camouflage, natuurlijk zonder verwarming.
Ze werkten 10 tot 12 uur per dag, zware arbeid in het grondverzet, betonwerk, metaalwerk voor de betonwapening enzovoorts. Als de werkers te ziek of zwak waren werden ze afgevoerd naar Auswitz.
Velen hebben de ontberingen niet overleefd er wordt gesproken over 3.600 overlevenden van de meer dan 8.000 arbeidskrachten.

Lopend over het pad komen we restanten van een wachthuisje tegen. We lopen tegen een bunker aan, bijna letterlijk, die door begroeiing goed gecamoufleerd is.
Het lijkt erop dat er een vrachtauto in de bunker kon laden en lossen, en dat direct naast de bunker een afgebakend terrein is geweest of gebouw heeft gestaan.







 

Restanten van een afgebakend terrein of gebouw






In het bos zien we naast meerdere bunkers en vermoedelijke werkplaatsen overal halve bogen liggen onder een bladerdek en begroeiing.
Na onderzoek blijkt dat deze bogen tegen elkaar aan geplaatst werden bij de constructie van de enorme bogen van de fabriekshal.
Als eerste werd een spoorlijn aangelegd. Hierover werden deze kleinere bogen geplaatst en dan bedolven onder gravel. Hierdoor blijft de spoorbaan vrij. Als de grote bogen van de fabriekshal gereed waren kon men van onderaf met behulp van een locomotief met wagons de gravel afvoeren.







Overal vinden we betonconstructies, sommige lijken waterbekkens, met een water transportsysteem.
Je ziet ze niet altijd onder het bladerdek en begroeiing. Met wat hink-stap-sprong werk hebben we ons een weg er tussen door gebaand om de foto's te kunnen maken.





Na een tijd tussen allerlei betonconstructies gelopen te hebben komen we uiteindelijk bij de overgebleven boog van de Me262 fabriek.
Tussen de begroeiing door zien we een eerste glimp van de fabriek.



Om een indruk te geven van de gigantische omvang van dit project is Patrick met gevaar voor eigen leven onder de boog gaan staan en heeft zich opgeofferd voor de ultieme indruk van deze constructie.


In 1945 vonden de Amerikanen de bouwput vonden waren zij ook versteld van de omvang.
Er stonden toen nog bouwkranen opgesteld en er was begonnen met het verwijderen van de gravel onder de bogen. Na bestuderen besloten de ze in 1947 alles op te ruimen met explosieve. Nog maar één deel van de zeven geconstrueerde bogen staat er, deze overleefde de explosies en is een stille getuigen van deze plaats vol leed.


De boog van de andere zijde

Overal steekt betonvlechtwerk uit

Deze putten werden voor opslag van materiaal gebruikt en als schuilkelder bij een luchtaanval




Een herinnering van een arbeider destijds

Pascal is onder de indruk van de omvang en kracht welke nodig is om het te vernielen


Plattegrond van het bos



Bezoek

Het is een buiten locatie en altijd open maar let even op dat je in goed daglicht loopt, geen schemertoestanden en bij voorkeur droog weer.
Er is veel beton wat glad kan worden door regen en veel uitstekende stukken betonijzer waarover je kunt struikelen en heel lelijk op kan vallen en er zijn veel openingen tussen de brokken beton.
Er is geen klimgerei nodig, maar wel gezond verstand en blijf alert.

In het bos zijn ook nog restanten van het waldlager terug te vinden, een gedenkteken van een massagraf en er is ook nog een gedenkteken in Mühldorf am Inn. Zelf hebben we deze objecten niet bezocht, we reisden verder naar Neurenberg.



link naar het fotoalbum

3 opmerkingen:

  1. Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.

    BeantwoordenVerwijderen

  2. Fine way of describing, and pleasant article to obtain information concerning my presentation focus, which i am going to convey in university. itunes login account

    BeantwoordenVerwijderen